De Grote IJsjesvrede

In het stoffige Wilde Westen, ergens tussen twee dorre cactussen en een saloon waar de piano altijd vals klonk, stonden twee cowboys en één indiaan tegenover elkaar.

Cowboy Bill de Snor kneep zijn ogen samen.
Cowboy Jack de Stoffige hield zijn hand vlak boven zijn revolver.
En Witte Adelaar, de indiaan, keek hen rustig aan.

Het leek weer zo'n klassieke westernscène te worden…
De wind blies een dorre struik voorbij.
Een hond blafte ergens in de verte.

Bill zei langzaam:
"Dit kan maar op één manier eindigen…"

Maar net op dat moment kwam er een oud karretje piepend het plein op.
Ping ping! klonk een belletje.

Het was Giovanni's IJswagen.

De drie mannen keken verbaasd naar het karretje.

Giovanni riep vrolijk:
"Signori! Vandaag speciale prijs! IJsje voor iedereen!"

Er viel een lange stilte.

Jack krabde aan zijn kin.
"Wel… het is warm."

Witte Adelaar knikte bedachtzaam.
"Mijn volk zegt: een man met ijs in zijn hand schiet moeilijk."

Bill dacht even na en zei:
"Vooruit… maar ik neem vanille."

Zo zaten ze een paar minuten later samen op een houten bank.

Bill at een vanille-ijsje.
Jack likte tevreden aan een chocolade-ijsje.
En Witte Adelaar genoot van aardbei met slagroom.

Na een paar happen zei Jack:
"Eigenlijk… waarom vochten we ook alweer?"

Bill haalde zijn schouders op.
"Ik dacht omdat jij mijn paard had aangekeken."

Witte Adelaar lachte.
"In mijn stam noemen we dat… een slechte reden."

Toen Bill een druppel ijs op zijn laars zag vallen, zuchtte hij:
"Dit is beter dan schieten."

Jack knikte.
"Misschien moeten we vaker problemen oplossen met ijs."

Witte Adelaar stond op en sprak plechtig:

"Vandaag sluiten wij vrede.
Niet met pijlen.
Niet met kogels.
Maar met drie ijsjes."

En zo werd in het Wilde Westen een nieuw verdrag getekend:

Het Grote Ijsjesverdrag van 1873.

Sindsdien zeggen ze daar nog altijd:

"Als cowboys en indianen ruzie maken…
geef ze eerst een ijsje." 🍦😄