De man die alles kon — behalve iets goed

Er zijn mannen die één vak leren en daar hun hele leven hun brood mee verdienen.

Er zijn mannen die twee vakken kennen en daar terecht trots op zijn.

En dan was er Victor.

Victor had geen vak.

Victor had alle vakken.

Althans, dat vond Victor zelf.

Hij had in zijn leven namelijk ongeveer alles gedaan wat een mens maar kon doen.

Hij was metselaar geweest.

Timmerman, Electricien, Loodgieter, Schilder, Dakwerker, Tuinman, Automecanicien

Lasser, Chauffeur, Kok, Fotograaf, Computeryechnicus.

Hij had zelfs een korte carrière gehad als professioneel meubelmonteur.

Die carrière had exact drie uur en twintig minuten geduurd.

Daarna was de kast ingestort.

Niet tijdens het monteren.

Niet toen iemand eraan kwam.

Nee.

De kast was ingestort terwijl Victor ernaar stond te kijken.

"Dat is materiaalmoeheid," had hij gezegd.

Zijn vrouw, Marianne, had naar de kast gekeken.

Toen naar Victor.

Toen weer naar de kast.

"Dat is een kast van IKEA."

"Precies."

Victor had nooit lang bij dezelfde werkgever gewerkt.

Niet omdat hij ontslagen werd.

Dat zou namelijk betekenen dat de werkgever verantwoordelijkheid nam.

Victor nam gewoon zelf ontslag.

Na twee weken als schilder kwam hij thuis en zei:

"Ik stop ermee."

Marianne keek op van haar koffie.

"Waarom?"

"Ze luisteren niet naar mij."

"Wie?"

"De muren."

"De muren?"

"Ik zeg dat ze een tweede laag nodig hebben en zij blijven maar verf absorberen."

Daarna werd hij loodgieter.

Dat duurde elf dagen.

Op de twaalfde dag stond Victor thuis met een sleutel in zijn hand.

"Ik heb ontdekt dat loodgieter zijn niets voor mij is."

"Wat dan wel?"

"Elektricien."

Een maand later zat hij in de keuken met een elektrisch schema op tafel.

"Wat is er gebeurd?" vroeg Marianne.

"Ik heb kortsluiting veroorzaakt."

"Bij iemand anders?"

"Nee."

"Waar dan?"

"Hier."

Marianne keek naar de keuken.

De koelkast stond uit.

De oven deed het niet.

De verlichting knipperde.

En ergens in de woonkamer maakte een stopcontact een geluid alsof er een klein duiveltje in woonde.

"Maar," zei Victor trots, "ik weet nu wel waar de fout zit."

"Waar?"

"Ergens in de elektriciteit."

Ondanks alles was Victor een gelukkig man.

Hij was getrouwd met Marianne, een lieve, geduldige vrouw die over een bovennatuurlijke hoeveelheid tolerantie beschikte.

Samen hadden ze twee kinderen:

Thomas, die op zijn vijftiende al wist dat hij later nooit iets zelf zou repareren.

En Sofie, die op haar twaalfde al wist dat haar vader nooit meer een boormachine mocht aanraken.

Het gezin woonde in een huis dat ooit heel normaal was geweest.

Ooit.

Ergens rond 2007.

Daarna begon Victor te klussen.

Het begon met de badkamer.

"Ik ga alleen de wastafel vervangen," zei Victor.

Dat was op een zaterdagmorgen.

Op zondagavond was de wastafel verdwenen.

De muur was half uitgebroken.

De vloer lag open.

Er stond een emmer midden in de kamer.

En er kwam water uit een plaats waar volgens Victor absoluut geen water kon komen.

Marianne stond in de deuropening.

"Victor."

"Ja?"

"Waar is de badkamer?"

"Die wordt gemoderniseerd."

"En wanneer is ze klaar?"

Victor keek naar de open vloer.

"Technisch gezien..."

"Victor."

"Misschien volgende week."

Drie maanden later waste het gezin zich nog steeds bij de buren.

Toen besloot Victor de woonkamer te schilderen.

Hij had op internet gelezen dat je voor een professionele afwerking eerst moet schuren.

Dus schuurde hij.

De muren.

De plinten.

De deuren.

Een stuk van het plafond.

Per ongeluk ook een deel van de televisie.

Toen ontdekte hij dat je moet gronden.

Dus kocht hij primer.

Daarna ontdekte hij dat primer niet hetzelfde is als verf.

Daarna kocht hij verf.

Toen bleek de kleur anders te zijn dan op het potje.

"Het is lichtgrijs," zei Marianne.

"Het is industrieel beton."

"Het is lichtgrijs."

"Modern."

"Het is grijs."

"Minimalistisch."

"Het is de kleur van een parkeerplaats."

Victor knikte tevreden.

"Zie je wel? Jij begint het te begrijpen."

Op een dag besloot Victor de lampen te vervangen.

"Dat is gemakkelijk," zei hij.

Dat waren de gevaarlijkste woorden die ooit in het huis waren uitgesproken.

Een uur later zat iedereen buiten.

Niet omdat het mooi weer was.

Maar omdat Victor had besloten de elektriciteit van het hele huis "even opnieuw te structureren".

Toen hij de hoofdschakelaar terug opzette, sprongen de lichten aan.

Allemaal tegelijk.

Ook de lamp in de kelder.

Ook de lamp in de garage.

Ook een lamp die niemand ooit had gezien.

En toen begon de deurbel te rinkelen.

Zonder dat iemand op de knop drukte.

Ding-dong.

Ding-dong.

Ding-dong.

Thomas keek naar zijn vader.

"Papa..."

"Dat is normaal."

"Waarom gaat de deurbel vanzelf?"

"Spanning."

"Dat is niet normaal."

"Dat is moderne technologie."

Maar Victor gaf niet op.

Toen de badkamer nog altijd niet af was en de woonkamer inmiddels de kleur van een fabriekshal had, besloot hij de tuin aan te pakken.

Hij ging een terras leggen.

"Hoe moeilijk kan dat zijn?"

Zes weken later bestond het terras uit:

• 47 tegels,
• 13 halve tegels,
• 8 tegels die onder een vreemde hoek lagen,
• 1 betonnen blok,
• 3 zakken zand,
• een oude kruiwagen,
• en een mysterieuze afvoer waarvan niemand wist waar die naartoe liep.

Het terras liep bovendien lichtjes omhoog.

Naar het huis.

En ook een beetje naar de buren.

Bij regen veranderde het in een kunstmatig meer.

De buurman kwam op een dag kijken.

"Victor, volgens mij loopt het water naar mijn tuin."

Victor knikte.

"Dat klopt."

"Dat is niet de bedoeling."

"Jawel."

"Waarom?"

"Dan blijft jouw tuin nat en die van mij droog."

De buurman keek naar het terras.

Toen naar zijn tuin.

Toen weer naar Victor.

"Maar mijn tuin staat onder water."

Victor glimlachte.

"Technisch gezien heb ik het probleem dus opgelost."

Op een dag besloot Victor zijn auto zelf te onderhouden.

Hij had op YouTube een video gezien van iemand die een oliefilter verving.

"Dat kan ik ook."

Een uur later stond de auto op krikken.

Twee uur later stond de auto nog steeds op krikken.

Drie uur later kwam Victor de keuken binnen.

"Marianne?"

"Ja?"

"Heb jij toevallig nog ergens een emmer?"

"Waarom?"

"Ik heb iets gevonden."

"Wat?"

"Ik weet niet wat het is."

"Waar is het vandaan?"

Victor dacht na.

"Dat weet ik ook niet."

"Maar je hebt het uit de auto gehaald?"

"Ja."

"En weet je waar het terug moet?"

Victor zweeg.

"Victor?"

"Ik denk dat het niet essentieel is."

Op een dag kreeg Victor een werkelijk briljant idee.

Hij ging het hele huis renoveren.

Zelf.

"Ik heb inmiddels zoveel ervaring."

Marianne keek langzaam op.

"Ervaring?"

"Ja."

"Met wat?"

Victor begon te tellen.

"Metselen."

Eén vinger.

"Schilderen."

Twee.

"Elektriciteit."

Drie.

"Loodgieterij."

Vier.

"Timmerwerk."

Vijf.

"Auto's."

Zes.

"Tuin."

Zeven.

"Meubels."

Acht.

"En sinds gisteren..."

Hij zweeg even.

"...dakwerken."

Marianne werd bleek.

"Wat heb je met het dak gedaan?"

"Niets."

"Waarom zeg je dan dat je dakwerker bent?"

"Ik heb een ladder gekocht."

Op een zaterdagmorgen stond het hele gezin in de woonkamer.

Victor had een bouwhelm op.

Niemand wist waarom.

Hij had een meetlint rond zijn nek.

Een schroevendraaier in zijn broek.

Een hamer in zijn hand.

En een potlood achter zijn oor.

"Vandaag," zei hij plechtig, "begin ik opnieuw."

Thomas keek naar Sofie.

Sofie keek naar Marianne.

Marianne zuchtte.

"Wat ga je nu doen?"

"De trap."

"Wat ga je met de trap doen?"

"Verbeteren."

"Wat is er mis met de trap?"

"Niets."

"Waarom ga je hem dan verbeteren?"

Victor keek ernstig.

"Dat is nu juist het probleem."

Hij zette één voet op de eerste trede.

KRAK.

Iedereen bevroor.

Victor keek naar beneden.

De trede was gebroken.

"Zie je?"

Hij draaide zich triomfantelijk om.

"Daarom moest ik eraan beginnen."

Die avond zaten Victor en Marianne samen op de bank.

De woonkamer was nog steeds grijs.

De badkamer was nog steeds niet klaar.

Het terras stond nog steeds verkeerd.

De auto stond nog steeds op krikken.

En boven lag een trap met één trede minder.

Marianne legde haar hoofd tegen Victors schouder.

"Je weet toch dat je eigenlijk nergens goed in bent?"

Victor glimlachte.

"Dat weet ik."

"En toch blijf je alles proberen."

"Ja."

"Waarom?"

Victor dacht even na.

"Omdat ik het leuk vind."

Marianne glimlachte.

"Dat is eigenlijk het belangrijkste."

Victor keek naar haar.

"En jij bent gelukkig met mij?"

"Ja."

"Ondanks alles?"

"Ondanks alles."

Op dat moment klonk er vanuit de badkamer een harde knal.

BOEM!

Daarna een sissend geluid.

En vervolgens begon ergens in het huis water te stromen.

Marianne sloot haar ogen.

"Wat heb je nu weer gedaan?"

Victor stond op.

"Ik heb niets gedaan."

"Victor..."

"Ik zweer het."

Hij liep naar de badkamer.

Een paar seconden later riep hij:

"MARIE!"

"Wat?"

"IK DENK DAT IK DE WATERLEIDING HEB GEVONDEN!"

Marianne glimlachte.

"En waar loopt die naartoe?"

"Door de slaapkamer!"

"En waar komt ze vandaan?"

"Geen idee!"

Marianne schudde haar hoofd.

Maar ze lachte.

Want zo was Victor.

Een man die alles had geprobeerd.

Niets echt kon.

En toch iedere ochtend opnieuw wakker werd met het vaste geloof dat hij vandaag eindelijk iets goed zou doen.

En misschien was dat precies waarom hij zo gelukkig was.

Want terwijl anderen hun hele leven bezig waren met perfectie, had Victor iets veel belangrijkers gevonden:

een vrouw die van hem hield, twee kinderen die ondanks alles nog thuis durfden te komen, en een huis waarin werkelijk iedere dag iets nieuws kapot kon gaan.

En dat laatste vond Victor persoonlijk een groot voordeel.

"Je verveelt je hier nooit," zei hij trots.

Marianne keek naar het plafond.

Daar viel langzaam een druppel naar beneden.

Plop.

Precies op Victors hoofd.

Hij keek omhoog.

"Dat is nieuw."

Marianne begon te lachen.

Victor lachte mee.

En ergens in de muur maakte een stopcontact:

PFFFFT.

"Zie je?" zei Victor.

"Het huis leeft."

En hij liep meteen naar de gereedschapskist.

Want morgen zou hij beginnen aan de elektriciteit.

Deze keer zou het écht goed komen.