Emarik Blog

In het stoffige stadje Hill Valley 1885½ — ja, dat halve jaartal bleek later een administratieve fout — stond jij midden op Main Street met je hoed lichtjes scheef en een blik die zei: "Dit gaat weer mislopen." Boven je hoofd knetterde bliksem alsof de hemel zelf popcorn maakte. Achter je stond de DeLorean, maar niet zomaar eentje. Nee, deze had wa...

"Goedemorgen collega's!" zoemde Bij 247 terwijl ze elegant landde op de rand van de raat. "Wie heeft er vandaag bloemensector 7A?" "Ik!" riep een andere bij enthousiast. "Maar serieus… wie heeft al die madeliefjes ingepland? Dat is pollen van budgetkwaliteit." Vanuit een hogere cel klonk een streng stemmetje: "Minder klagen, meer verzamelen! De kon...

Het was een hete middag in de late zomer van 1887 toen Lady Eleanor Eastwood het stoffige plaatsje Red Hollow binnenreed. Ze zat kaarsrecht in het zadel van haar bruine merrie Shadow, een cadeau van haar overleden echtgenoot, met haar donkerblauwe rijkostuum strak om haar heen gesnoerd en een hoed met brede rand die haar gezicht half verborg v...

Niemand wist wanneer het begon. Er was geen waarschuwing. Geen teken. De maan… was gewoon weg. Niet bedekt door wolken. Niet in een nieuwe maanstand.Hij bestond niet meer aan de hemel. De nacht werd zwart als inkt. Zo donker dat sterren leken te verdrinken. Mensen konden hun eigen handen niet zien. Schaduwen bewogen, ook zonder licht. De oude verha...

 Er was eens een gammele schuit genaamd De Natte Baard, bemand door de meest onhandige bende piraten die de Cariben ooit hadden getolereerd. Kapitein Rode Baard (die eigenlijk gewoon een rode baard had, maar verder niets roods) voer met zijn mannen voornamelijk rond omdat ze verdwaald waren sinds 1687 en het gênant vonden om Google Maps te vra...

Er was eens een gsm die zichzelf niet gewoon een gsm noemde. "Gsm is zó 2005," zei hij. "Ik ben een Levensmanager Deluxe Pro Max Ultra Plus." Zijn eigenaar, Ludo, had hem gekocht om te bellen. Dat was een vergissing.  Elke ochtend wekte de gsm Ludo met een alarmgeluid van een krijsende alpaca. Daarna zei hij: "Goedemorgen! Je hebt 0 beric...

Elke 3 a 6  maand was het weer zover: jouw vaste uitje naar het ziekenhuis. Niet bepaald een dagje Efteling, maar hé – je wist in elk geval zeker waar je moest zijn. Binnenkomen, aanmelden, het bekende kamertje in waar de contrastvloeistof al op je stond te wachten alsof het een oude vriend was die je liever niet zo vaak zag. En dan dat moment...

Tijdens een wandeling in het bos besloot ik het eens te proberen. Tai chi. Iedereen heeft het erover: goed voor je balans, rustgevend, je innerlijke energie stroomt als een kabbelend beekje. Tenminste, dat beekje klonk aantrekkelijk, want mijn innerlijke energie stroomt meestal eerder als een espresso op maandagochtend. Ik had een filmpje gezien: e...

Jan had één simpele missie: een nieuwe pasfoto laten maken. "Hoe moeilijk kan dat zijn?" dacht hij, terwijl hij zijn haar met water gladstreek alsof hij zich voorbereidde op een koninklijk bal. De fotograaf was een strenge man met een bril die eruitzag alsof hij elk molecuul in je gezicht persoonlijk kende."Neutrale blik. Mond gesloten. Geen glimla...

 Klein Duimpje had een groot probleem. Niet dat hij klein was – dat was ondertussen zijn merknaam – maar hij had enorme honger. Zo'n honger waarbij zelfs een kruimel een buffet leek. "Vandaag ga ik iets groots doen," zei hij tegen zichzelf. "Ik ga stoofvlees met frieten eten. Een volwassen portie." Hij nodigde meteen een paar bekende sprookjes...